سلام دوستان عزیزم

امروز یه اپ دیگه دارم از فروغ ولی با بقیه ی اپهام فرق می کنه؟؟
البته از نظر من چون فکر کنم این دیگه یکی از شاهکارهای

فروغه عزیزمه که من هیچ وقت از خوندن و شنیدنش سیر نمی شم...

اهنگ وبلاگم هم همین شعره.....

نگاه كن كه غم درون ديده ام
چگونه قطره قطره آب مي شود
چگونه سايه سياه سركشم
اسير دست آفتاب مي شود
نگاه كن
تمام هستيم خراب مي شود
 شراره اي مرا به كام مي كشد
مرا به اوج مي برد
مرا به دام ميكشد
نگاه كن
تمام آسمان من
پر از شهاب مي شود
 تو آمدي ز دورها و دورها
ز سرزمين عطر ها و نورها
نشانده اي مرا كنون به زورقي
ز عاجها ز ابرها بلورها
مرا ببر اميد دلنواز من
ببر شهر شعر ها و شورها
به راه پر ستاره ه مي كشاني ام
فراتر از ستاره مي نشاني ام
نگاه كن
من از ستاره سوختم
لبالب از ستارگان تب شدم
چو ماهيان سرخ رنگ ساده دل
ستاره چين بركه هاي شب شدم
چه دور بود پيش از اين زمين ما
به اين كبود غرفه هاي آسمان
كنون به گوش من دوباره مي رسد
صداي تو
صداي بال برفي فرشتگان
نگاه كن كه من كجا رسيده ام
به كهكشان به بيكران به جاودان
كنون كه آمديم تا به اوجها
مرا بشوي با شراب موجها
مرا بپيچ در حرير بوسه ات
مرا بخواه در شبان دير پا
مرا دگر رها مكن
مرا از اين ستاره ها جدا مكن
نگاه كن كه موم شب براه ما
چگونه قطره قطره آب ميشود
صراحي سياه ديدگان من
به لالاي گرم تو
لبالب از شراب خواب مي شود
 به روي گاهواره هاي شعر من
نگاه كن
تو ميدمي و آفتاب مي شود

باز هم قلبي به پايم اوفتاد
باز هم چشمي به رويم خيره شد
باز هم در گير و دار يك نبرد
عشق من بر قلب سردي چيره شد
باز هم از چشمه لبهاي من
تشنه يي سيراب شد  ‚ سيراب شد
باز هم در بستر آغوش من
رهروي در خواب شد ‚ در خواب شد
بر دو چشمش ديده مي دوزم به ناز
خود نمي دانم چه مي جويم در او
عاشقي ديوانه مي خواهم كه زود
بگذرد از جاه و مال وآبرو
او شراب بوسه مي خواهد ز من
من چه گويم قلب پر اميد را
او به فكر لذت و غافل كه من
طالبم آن لذت جاويد را
من صفاي عشق مي خواهم از او
تا فدا سازم وجود خويش را
او تني مي خواهد از من آتشين
تا بسوزاند در او تشويش را
او به من ميگويد اي آغوش گرم
مست نازم كن كه من ديوانه ام
 من باو مي گويم اي نا آشنا
بگذر از من ‚ من ترا بيگانه ام
 آه از اين دل آه از اين جام اميد
عاقبت بشكست و كس رازش نخواند
 چنگ شد در دست هر بيگانه اي
اي دريغا كس به آوازش نخواند

در دو چشمش گناه مي خنديد 

از پيش من برو كه دل آزارم

                   ناپايدار و سست و گنه كارم

در كنج سينه يك دل ديوانه

                   در كنج دل هزار هوس دارم

قلب تو پاك و دامن من ناپاك

                   من شاهدم به خلوت بيگناه

تو از شراب بوسه من مستي

                   من سرخوش از شرابم و پيمانه

چشمان من هزار زبان دارد

                   من ساقيم به محفل سرمستان

تا كي ز درد عشق سخن گويي

                   گر بوسه خواهي از لب من بستان

عشق تو همچو پرتو مهتابست

                   تابيده بي خبر به لجن زاري

باران رحمتي است كه مي بارد

                   بر سنگلاخ قلب گنهكاري

من ظلمت و تباهي جاويدم

                   تو آفتاب روشن اميدي

 بر جانم اي فروغ سعادتبخش

                   دير است اين زمان كه تو تابيدي

دير آمدم و دامنم از كف رفت

                   دير آمدي و غرق گنه گشتم

از تند باد ذلت و بدنامي

                   افسردم و چو شمع تبه گشتم

باز من ماندم و خلوتي سرد
خاطراتي ز بگذشته اي دور
ياد عشقي كه با حسرت و درد
رفت و خاموش شد در دل گور
روي ويرانه هاي اميدم
دست افسونگري شمعي افروخت
مرده يي چشم پر آتشش را
از دل گور بر چشم من دوخت
ناله كردم كه اي واي اين اوست
در دلم از نگاهش هراسي
خنده اي بر لبانش گذر كرد
كاي هوسران مرا ميشناسي
قلبم از فرط اندوه لرزيد
واي بر من كه ديوانه بودم
واي بر من كه من كشتم او را
وه كه با او چه بيگانه بودم
او به من دل سپرد و به جز رنج
كي شد از عشق من حاصل او
با غروري كه چشم مرا بست
پا نهادم بروي دل او
من به او رنج و اندوه دادم
من به خاك سياهش نشاندم
واي بر من خدايا خدايا
 من به آغوش گورش كشاندم
در سكوت لبم ناله پيچيد
شعله شمع مستانه لرزيد
چشم من از دل تيرگيها
قطره اشكي در آن چشمها ديد
همچو طفلي پشيمان دويدم
تا كه در پايش افتم به خواري
تا بگويم كه ديوانه بودم
مي تواني به من رحمت آري
دامنم شمع را سرنگون كرد
چشم ها در سياهي فرو رفت
ناله كردم مرو ‚ صبر كن ‚ صبر
ليكن او رفت بي گفتگو رفت
واي برمن كه ديوانه بودم
من به خاك سياهش نشاندم
واي بر من كه من كشتم او را
من به آغوش گورش كشاندم

 باز در چهره خاموش خيال

آخر آتش فكند بر جانت

نمي دانم چه مي خواهم خدا يا
به دنبال چه مي گردم شب و روز
چه مي جويد نگاه خسته من
چرا افسرده است اين قلب پر سوز
ز جمع آشنايان ميگريزم
به كنجي مي خزم آرام و خاموش
نگاهم غوطه ور در تيرگيها
به بيمار دل خود مي دهم گوش
گريزانم از اين مردم كه با من
 به ظاهر همدم ويكرنگ هستند
ولي در باطن از فرط حقارت
بدامانم دو صد پيرايه بستند
از اين مردم كه تا شعرم شنيدند
برويم چون گلي خوشبو شكفتند
ولي آن دم كه در خلوت نشستند
مرا ديوانه اي بد نام گفتند
دل من اي دل ديوانه من
كه مي سوزي از اين بيگانگي ها
مكن ديگر ز دست غير فرياد
خدا را بس كن اين ديوانگي ها

مي بندم اين دو چشم پر آتش را
           تا ننگرد درون دو چشمانش
                    تا داغ و پر تپش نشود قلبم
                                    از شعله نگاه پريشانش
                             مي بندم اين دو چشم پر آتش را
                   تا بگذرم ز وادي رسوايي
           تا قلب خامشم نكشد فرياد
     رو مي كنم به خلوت  و تنهاي
اي رهروان خسته چه مي جوييد
         در اين غروب سرد ز احوالش
                    او شعله رميده خورشيد است
                              بيهوده مي دويد به دنبالش
                                       او غنچه شكفته مهتابست
                             بايد كه موج نور بيفشاند
                      بر سبزه زار شب زده چشمي
              كاو را بخوابگاه گنه خواند
        بايد كه عطر بوسه خاموشش
  با ناله هاي شوق بيآميزد
        در گيسوان آن زن افسونگر
                 ديوانه وار عشق و هوس ريزد
                         بايد شراب بوسه بياشامد
                                  ازساغر لبان فريباي
                                         مستانه سر گذارد و آرامد
                                 بر تكيه گاه سينه زيبايي
                       اي آرزوي تشنه به گرد او
                  بيهوده تار عمر چه مي بندي
           روزي رسد كه خسته و وامانده
   بر اين تلاش بيهده مي خندي
         آتش زنم به خرمن اميدت
               با شعله هاي حسرت و ناكامي
                    اي قلب فتنه جوي گنه كرده
                               شايد دمي ز فتنه بيارامي
                                        مي بندمت به بند گران غم
                  تا سوي او دگر نكني پرواز
             اي مرغ دل كه خسته  و بي تابي
                دمساز باش با غم او ‚ دمساز